ABCDEFGHIJKLMNOPRSTUVZ


armiarma

 

Egile berarenak:

 

PARTHITZEKO TENORIA 2
      (1993)

ARABIERA ETA ARABIARREN GORAZARREA
      (1993)

ZIN EGITE TELEFONIKOAK
      (1998)

  literaturaren zubitegia  

 

 


Hasierako orrialdera

 

 

66 LERRO HIRI SETIATUAN

        Rikardo Arregi Diaz de Heredia , 1998

 

 

Gasteizko plaza eta kaleak lasai zeharkatzean,

egunero bezala lanera edo lagunengana,

bat-batean asaldaturik pentsatzen dut

hau bera han egitea

arriskutsua dela oso egun askotan,

eta etxegainei begiratuz kalkulatzen dut,

begia hotz, dardar gogoa,

zein aukeratuko lukeen franko-tiratzaileak,

nondik etorriko ene burua

lore beltz odolezko bilakatuko duen bala,

susmagarria baita plaza zabalegi hori. Kale hura.

Etxe handiz inguraturiko parkea.

 

Entzun dut Sarajevoko parkeetan

zuhaitzik ez dagoela jadanik,

biztanleek moztu baitituzte etxeak berotzeko,

eta bat-batean asaldaturik pentsatzen dut

ez dudala nik etxean sua egiteko leku egokirik.

Gainera, ene kalea eraikuntza ofizialez beterik dago,

eta gobernu-bulegoak garrantzizkoak omen direnez

gerra garaian,

bat-batean asaldaturik pentsatzen dut

kalea istilugune bihurtu eta

suntsiturik egon daitekeela agian

Sarajevoko ene etxea.

Nola moldatzen da ni naizena Sarajevon?

Lanera doa oraindik abididez? Ala

ohitura arrunt horiek guztiak aspaldian desagertu ziren?

Eta bat-batean asaldaturik pentsatzen dut

ikastetxeak itxita egongo direla ziur asko,

nirea, gainera, trenbidearen bestaldean dagoela, geltokitik hurbil,

eta trenbideak eta geltokiak kontrolatu beharreko gauzak omen direla

gerra garaian.

Luzaro iguriki iristen ez diren eskutitzak

eta berriak ezin izkiriatu.

 

Nola egiten ditut erosketak Sarajevon?

Kilo patatak hamar marko balio duenetik

orduak ematen ditut batuketak eta kenketak egiten

baina emaitzak gose dira beti.

Eta bat-batean asaldaturik pentsatzen dut

gosea, hotza, izua, ilarak, zori txarra

ohitura ezin arruntegiak direla

gerra garaian.

 

Banaturik dago jadanik hiria,

barne mugak zauri dira

eta zauri horien odola ez da metafora,

trenbideaz haraindi etsai lagunak,

zubiaz honaindian lagun etsaiak.

Niri egokitu zaidan egoerari nola egokitu natzaio ni?

 

Eta bat-batean asaldaturik pentsatzen dut

ama sartaldean bizi dela eta ni berriz erdialdean

eta bi auzoak, anaiarena ere bai, urrunago egon daitezkeela

gerra garaian,

eta banaketa horiek ezustekoak direla eta ankerrak,

gau hartan zure etxean afaldu nuelako nago hemen.

Ez da falta Gasteizko inguruetan

leku egokirik artilleria kokatzeko,

Zaldiaran edo Gasteizko mendiak

ez dira Ilidza mendia bezain ikusgarriak izango,

baina handik jaurtiriko bonbek lan ona egin dezakete.

Eta gero errepideetara oinez irten, pardeltxoak bizkarrean,

hiritar hirigabeak,

udan bada sargori, neguan bada izotz,

inora ez doazen bideetan galdurik,

inon ez dagoen babesaren bila;

bake-itunak sinatu arte bizirik irautea da kontua.

 

Ez dezala deabruak beste 6 bat idatz.

 

© Rikardo Arregi Diaz de Heredia    

anonimoak

 

mendeak
15
16
17
18
19
20
21

 

poemen
aurkibide
alfabetikoa